Sport in Eirinn
Sport in Eirinn
Wielrennen is niet heel populair in Ierland maar toch heeft ook Ierland een aantal legendarische wielrenners voortgebracht zoals Stephen Roche, Sé O’Hanlon, Paddy Flanagan en Sean Kelly. Minder bekend maar een echte legende is Mike “Iron Man” Murphy. Mike is bij lange na niet zo bekend als andere wielrenners maar een groter karakter was er zelden in deze sport. Geboren in Sú Gréine, nabij Cahirciveen, Zuid County Kerry, was het Mike die vriend en vijand verrastte door de 1958 Rás Tailteann te winnen.
De Rás Tailteann is een jaarlijkse, 8-daagse, wielerwedstrijd gehouden in Ierland in Mei. Deze race wordt sinds 1953 ieder jaar gehouden en was vooral in de 50-er, 60-er en 70-er jaren zeer populair.
In 1958 was de Rás, zoals de race liefkozend wordt genoemd, 5 jaar oud en zeer geliefd in Ierland en de wereld. Vaak werd de race overschaduwd door andere gebeurtenissen zoals tijdens de 1957 Rás waarbij Ierse vlaggen in beslag werden genomen door de RUC in het noorden van Ierland.
Mike Murphy woont tegenwoordig weer in zijn kleine cottage in Sú Gréine en niets herinnerd eraan dat hier een sportlegende woont. Deze zonderlinge man zweert al jaren bij een strikt trainigsregime en een dieet van rauw voedsel: biefstuk, ei, bacon, groente, honing maar bovenal koeienbloed. Op hoge leeftijd draagt Mike immer nog een zakmes bij zich om bloed af te tappen van een koe.
Het begon echter allemaal op de jonge leeftijd van 12 toen een buurman, Joe Burke, Mike vroeg zijn assistent te worden in het circus. Hier leerde hij nieuwe trainingsmethoden kennen zoals gewichtheffen en binnen een mum van tijd had hij dan ook zijn eigen trainingsruimte thuis ingericht. Mike was tijdens zijn wielercarrière vooral bekend vanwege zijn kracht en deze kwam ongetwijfeld voort uit het feit dat hij vanaf jonge leeftijd reeds met gewichten trainde in een tijd dat dit juist begon te ontwikkelen. Het duurde niet lang of Mike had zijn eigen nummer in het circus waarbij hij ondersteboven van het ene eind van een ladder naar het andere “liep” met behulp van zijn voeten en als vuureter fungeerde. Ook liep Mike tijdens zijn nummer op zijn handen en deed salto’s.
Op 16-jarige leeftijd verhuisde Mike naar London waar hij in zijn levensonderhoud voorzag door zijn nummer op straat uit te voeren. Het gerucht gaat dat Mike in deze tijd een weddenschap woon door op zijn handen van Brighton naar Londen te lopen, maar zelf ontkent hij dit.
Het was tijdens zijn tijd in het circus dat hij geïnteresseerd raakte in het fietsen en het duurde dan ook niet lang of Mike deed mee aan allerlei races in en rond Kerry. Zonder auto zat er niets anders op dan naar iedere race te fietsen en het was dan ook niet uitzonderlijk voor de Iron Man om 60 mijl naar de race te fietsen, de race te winnen en dan weer 60 mijl terug naar huis. Soms keerde hij na de race niet naar huis maar deed nog een paar circusacts om geld te verdienen om vervolgens onder een brug te slapen. Al reizende met het circus bleef hij op de hoogte van de laatste trainingstechnieken en in 1956 was hij vastbesloten om zijn krachten te meten met de beste wielrenners in Ierland. Naast zijn werk als landbouwer trainde Mike ’s avonds voor races. De Rás werd in die tijd nog gereden in county teams en na een overwinning in de Rás Mumhan (Munster Race) werd Mike gekozen voor het Kerry team in de 1958 Rás.
Net als ieder jaar begon ook in 1958 de race bij de GPO in Dublin, maar deze race zou de langste Rás ooit worden; 1494 kilometer over 8 dagen (ruim 185 km per dag zonder rustdag).
Mike’s tactiek was, zoals altijd, simpel: naar voren rijden en voorop blijven.
De 1e etappe:
Van Dublin naar Wexford. Dan Ahern wint de etappe voor Kerry met Mike Murphy als tweede. Kerry claimt gelijk de 1e plek in het ploegenklassement.
2e etappe:
Van Wexford naar Kilkenny. De regels van het wielrennen negerend rijdt Mike naar voren weg van het peloton en blijft alleen voorop rijden tot aan Kilkenny. Mike verbaast iedereen in de Rás door alle bekende wielrijders te verslaan. Na de tweede dag is de gele trui voor de leider van Mike. Volgens de geruchten rijdt Mike diezelfde avond nog een trainingsronde van 30 mijl waarbij hij onderweg stopt om met gewichten te trainen en het bloed van een koe te drinken. Dit laatste zou hij doen door met zijn zakmes een kleine incisie te maken in de flank van de koe waarna hij het bloed uit de wonde zuigt. Mike doet dit 3 keer tijdens de race en zweert dat hij zonder deze aderlatingen de race niet gewonnen zou hebben.
3e etappe:
Van Kilkenny naar Clonakilty.
Na de start in Kilkenny begint een rit door de Galtee bergen en een flinke klim bij Watergrasshill net buiten Cork. Mike rijdt de hele rit alleen voorop. Vlak voor Glanmire, een voorstadje van Cork, slaat het noodlot toe en Mike’s fiets begeeft het.
Al wachtend ziet Mike alle renners aan zich voorbij rijden en uit het zicht. Als plots een boer aan komt rijden op een gewone first krijgt Mike een ingeving en minuten later zet hij de achtervolging in op het ongewone vehikel. 40 lange mijlen lang achtervolgt Mike het peloton en in Clonakilty rijdt hij samen met de andere over de finishlijn en behoudt de gele trui.
4e etappe: Clonakilty naar Tralee
De zwaarste etappe over de hoge bergen in Kerry maar in bekend terrein voor Mike. Tijdens een afdaling naar Glengariff in West Cork slaat het noodlot een tweede slag en Mike raakt een brug, komt ten val en beschadigd zijn schouder en heup. Fiets 2 is volledig beschadigd en ware het niet voor de 1955 winnaar, Gene Mangan uit Kerry, was Mike uit de race geweest. Zijn countygenoot beseft echter dat vrouwe fortuna zich tegen Mike en Kerry heeft gekeerd en geeft Mike zijn fiets zodat deze de gele trui kan blijven verdedigen. Volledig door de mangel gehaald bereikt Mike de finish als 8e en wordt naar het ziekenhuis gebracht in een ambulance.
5e etappe:
Tralee naar Nenagh.
Na een lange nacht in het ziekenhuis en met schouder en heup in verband gewikkeld verschijnt Mike aan de start. De bijnaam Iron Man vindt hier zijn oorsprong en een gedicht herdenkt deze prestatie.
They helped him onto his bike
They put his hands on the bars
They strapped in his feet
They held him up until the start
And then they pushed him off
Ondanks de verwondingen wordt hij 7e in deze etappe, 6 plaatsen achter de winnaar; Gene Mangan uit Kerry. Mike behoudt de gele trui en Kerry blijft leider in het ploegenklassement.
6e etappe:
Nenagh naar Castlebar
Ook deze etappe wordt gewonnen door Mangan, maar enkele mijlen voor de finish rijdt Murphy weg van het peloton en vliegt over de finish net na de kopgroep. De gele trui blijft zodoende stevig in de handen van de onbekende rijder.
7e etappe:
Castlebar naar Sligo
Ook deze keer start Murphy goed maar ook deze keer slaat het noodlot toe. Vlak voor Castlerea glijdt hij uit tijdens een afdaling, valt en stoot zijn hoofd vrij hard. De Iron Man klimt echter op zijn stalen ros en vervolgt zijn weg. De eerste 15 minuten in de verkeerde richting, waarschijnlijk door een lichte hersenschudding, maar zodra hij dit beseft draait hij om en ook deze keer wint Mangan de rit met Murphy als 2e.
8e etappe:
Sligo naar Castlebar
Ondanks de vele verwondingen, zijn 3e fiets, een shouder en een heup in het verband en een hersenschudding verschijnt de Iron Man ook deze ochtend weer aan de start. Hij weigert conservatief te rijden en rijdt gelijk weg samen met de mannen uit Meath, Ben McKenna en Willie Heasley. Vlak voor de finish worden ze bijgehaald door Gene Mangan. Mangan wint ook deze rit en 4 etappezeges in de 8-daagse ronde is nog altijd een record. Uiteindelijk wint Mike Murphy de 1958 Rás Tailteann comfortable met een overall voorsprong van 4 minuten en 4 seconden.
Na deze overwinning was Mike geen onbekende meer maar een legende in de sportwereld, maar hij koos ervoor zijn leven te blijven leiden zoals tevoren. Geld en werk bleven schaars, maar ook in 1959 en 1960 zou Mike van de partij zijn voor de Rás. Zijn verdediging van de titel in 1959 omschrijft hij als volgt: Nadat ik in Dublin aan kwam, sliep ik een nacht op straat en verscheen de volgende dag aan de start. Ik won 2 etappes in de race. Hij werd derde overall en werd tot King of the Hills gekroond. Hetzelfde resultaat (zonder 2 etappezeges) behaalde hij in 1960.
1959 zou worden gewonnen door de man uit Meath Ben McKenna en in 1960 zou de wielerlegende uit Kildare, Paddy Flanagan, te sterk zijn.
In 1960 dwong de economische situatie Mike om naar Engeland te verhuizen en naast zijn werk als metselaar en circusartiest bleef er geen tijd over om te trainen. Zijn wielercarrière kwam zo aan een abrupt einde. Toen rond 1990 het werk ook in Engeland schaars werd verhuisde hij naar Duitsland waar hij 11 jaar over het hele land werkte als metselaar en straatartiest.
Sinds 2001 is Mike terug in Sú Gréine.
Wielrennen is niet heel populair in Ierland maar toch heeft ook Ierland een aantal legendarische wielrenners voortgebracht zoals Stephen Roche, Sé O’Hanlon, Paddy Flanagan en Sean Kelly. Minder bekend maar een echte legende is Mike “Iron Man” Murphy. Mike is bij lange na niet zo bekend als andere wielrenners maar een groter karakter was er zelden in deze sport. Geboren in Sú Gréine, nabij Cahirciveen, Zuid County Kerry, was het Mike die vriend en vijand verrastte door de 1958 Rás Tailteann te winnen.
De Rás Tailteann is een jaarlijkse, 8-daagse, wielerwedstrijd gehouden in Ierland in Mei. Deze race wordt sinds 1953 ieder jaar gehouden en was vooral in de 50-er, 60-er en 70-er jaren zeer populair.
In 1958 was de Rás, zoals de race liefkozend wordt genoemd, 5 jaar oud en zeer geliefd in Ierland en de wereld. Vaak werd de race overschaduwd door andere gebeurtenissen zoals tijdens de 1957 Rás waarbij Ierse vlaggen in beslag werden genomen door de RUC in het noorden van Ierland.
Mike Murphy woont tegenwoordig weer in zijn kleine cottage in Sú Gréine en niets herinnerd eraan dat hier een sportlegende woont. Deze zonderlinge man zweert al jaren bij een strikt trainigsregime en een dieet van rauw voedsel: biefstuk, ei, bacon, groente, honing maar bovenal koeienbloed. Op hoge leeftijd draagt Mike immer nog een zakmes bij zich om bloed af te tappen van een koe.
Het begon echter allemaal op de jonge leeftijd van 12 toen een buurman, Joe Burke, Mike vroeg zijn assistent te worden in het circus. Hier leerde hij nieuwe trainingsmethoden kennen zoals gewichtheffen en binnen een mum van tijd had hij dan ook zijn eigen trainingsruimte thuis ingericht. Mike was tijdens zijn wielercarrière vooral bekend vanwege zijn kracht en deze kwam ongetwijfeld voort uit het feit dat hij vanaf jonge leeftijd reeds met gewichten trainde in een tijd dat dit juist begon te ontwikkelen. Het duurde niet lang of Mike had zijn eigen nummer in het circus waarbij hij ondersteboven van het ene eind van een ladder naar het andere “liep” met behulp van zijn voeten en als vuureter fungeerde. Ook liep Mike tijdens zijn nummer op zijn handen en deed salto’s.
Op 16-jarige leeftijd verhuisde Mike naar London waar hij in zijn levensonderhoud voorzag door zijn nummer op straat uit te voeren. Het gerucht gaat dat Mike in deze tijd een weddenschap woon door op zijn handen van Brighton naar Londen te lopen, maar zelf ontkent hij dit.
Het was tijdens zijn tijd in het circus dat hij geïnteresseerd raakte in het fietsen en het duurde dan ook niet lang of Mike deed mee aan allerlei races in en rond Kerry. Zonder auto zat er niets anders op dan naar iedere race te fietsen en het was dan ook niet uitzonderlijk voor de Iron Man om 60 mijl naar de race te fietsen, de race te winnen en dan weer 60 mijl terug naar huis. Soms keerde hij na de race niet naar huis maar deed nog een paar circusacts om geld te verdienen om vervolgens onder een brug te slapen. Al reizende met het circus bleef hij op de hoogte van de laatste trainingstechnieken en in 1956 was hij vastbesloten om zijn krachten te meten met de beste wielrenners in Ierland. Naast zijn werk als landbouwer trainde Mike ’s avonds voor races. De Rás werd in die tijd nog gereden in county teams en na een overwinning in de Rás Mumhan (Munster Race) werd Mike gekozen voor het Kerry team in de 1958 Rás.
Net als ieder jaar begon ook in 1958 de race bij de GPO in Dublin, maar deze race zou de langste Rás ooit worden; 1494 kilometer over 8 dagen (ruim 185 km per dag zonder rustdag).
Mike’s tactiek was, zoals altijd, simpel: naar voren rijden en voorop blijven.
De 1e etappe:
Van Dublin naar Wexford. Dan Ahern wint de etappe voor Kerry met Mike Murphy als tweede. Kerry claimt gelijk de 1e plek in het ploegenklassement.
2e etappe:
Van Wexford naar Kilkenny. De regels van het wielrennen negerend rijdt Mike naar voren weg van het peloton en blijft alleen voorop rijden tot aan Kilkenny. Mike verbaast iedereen in de Rás door alle bekende wielrijders te verslaan. Na de tweede dag is de gele trui voor de leider van Mike. Volgens de geruchten rijdt Mike diezelfde avond nog een trainingsronde van 30 mijl waarbij hij onderweg stopt om met gewichten te trainen en het bloed van een koe te drinken. Dit laatste zou hij doen door met zijn zakmes een kleine incisie te maken in de flank van de koe waarna hij het bloed uit de wonde zuigt. Mike doet dit 3 keer tijdens de race en zweert dat hij zonder deze aderlatingen de race niet gewonnen zou hebben.
3e etappe:
Van Kilkenny naar Clonakilty.
Na de start in Kilkenny begint een rit door de Galtee bergen en een flinke klim bij Watergrasshill net buiten Cork. Mike rijdt de hele rit alleen voorop. Vlak voor Glanmire, een voorstadje van Cork, slaat het noodlot toe en Mike’s fiets begeeft het.
Al wachtend ziet Mike alle renners aan zich voorbij rijden en uit het zicht. Als plots een boer aan komt rijden op een gewone first krijgt Mike een ingeving en minuten later zet hij de achtervolging in op het ongewone vehikel. 40 lange mijlen lang achtervolgt Mike het peloton en in Clonakilty rijdt hij samen met de andere over de finishlijn en behoudt de gele trui.
4e etappe: Clonakilty naar Tralee
De zwaarste etappe over de hoge bergen in Kerry maar in bekend terrein voor Mike. Tijdens een afdaling naar Glengariff in West Cork slaat het noodlot een tweede slag en Mike raakt een brug, komt ten val en beschadigd zijn schouder en heup. Fiets 2 is volledig beschadigd en ware het niet voor de 1955 winnaar, Gene Mangan uit Kerry, was Mike uit de race geweest. Zijn countygenoot beseft echter dat vrouwe fortuna zich tegen Mike en Kerry heeft gekeerd en geeft Mike zijn fiets zodat deze de gele trui kan blijven verdedigen. Volledig door de mangel gehaald bereikt Mike de finish als 8e en wordt naar het ziekenhuis gebracht in een ambulance.
5e etappe:
Tralee naar Nenagh.
Na een lange nacht in het ziekenhuis en met schouder en heup in verband gewikkeld verschijnt Mike aan de start. De bijnaam Iron Man vindt hier zijn oorsprong en een gedicht herdenkt deze prestatie.
They helped him onto his bike
They put his hands on the bars
They strapped in his feet
They held him up until the start
And then they pushed him off
Ondanks de verwondingen wordt hij 7e in deze etappe, 6 plaatsen achter de winnaar; Gene Mangan uit Kerry. Mike behoudt de gele trui en Kerry blijft leider in het ploegenklassement.
6e etappe:
Nenagh naar Castlebar
Ook deze etappe wordt gewonnen door Mangan, maar enkele mijlen voor de finish rijdt Murphy weg van het peloton en vliegt over de finish net na de kopgroep. De gele trui blijft zodoende stevig in de handen van de onbekende rijder.
7e etappe:
Castlebar naar Sligo
Ook deze keer start Murphy goed maar ook deze keer slaat het noodlot toe. Vlak voor Castlerea glijdt hij uit tijdens een afdaling, valt en stoot zijn hoofd vrij hard. De Iron Man klimt echter op zijn stalen ros en vervolgt zijn weg. De eerste 15 minuten in de verkeerde richting, waarschijnlijk door een lichte hersenschudding, maar zodra hij dit beseft draait hij om en ook deze keer wint Mangan de rit met Murphy als 2e.
8e etappe:
Sligo naar Castlebar
Ondanks de vele verwondingen, zijn 3e fiets, een shouder en een heup in het verband en een hersenschudding verschijnt de Iron Man ook deze ochtend weer aan de start. Hij weigert conservatief te rijden en rijdt gelijk weg samen met de mannen uit Meath, Ben McKenna en Willie Heasley. Vlak voor de finish worden ze bijgehaald door Gene Mangan. Mangan wint ook deze rit en 4 etappezeges in de 8-daagse ronde is nog altijd een record. Uiteindelijk wint Mike Murphy de 1958 Rás Tailteann comfortable met een overall voorsprong van 4 minuten en 4 seconden.
Na deze overwinning was Mike geen onbekende meer maar een legende in de sportwereld, maar hij koos ervoor zijn leven te blijven leiden zoals tevoren. Geld en werk bleven schaars, maar ook in 1959 en 1960 zou Mike van de partij zijn voor de Rás. Zijn verdediging van de titel in 1959 omschrijft hij als volgt: Nadat ik in Dublin aan kwam, sliep ik een nacht op straat en verscheen de volgende dag aan de start. Ik won 2 etappes in de race. Hij werd derde overall en werd tot King of the Hills gekroond. Hetzelfde resultaat (zonder 2 etappezeges) behaalde hij in 1960.
1959 zou worden gewonnen door de man uit Meath Ben McKenna en in 1960 zou de wielerlegende uit Kildare, Paddy Flanagan, te sterk zijn.
In 1960 dwong de economische situatie Mike om naar Engeland te verhuizen en naast zijn werk als metselaar en circusartiest bleef er geen tijd over om te trainen. Zijn wielercarrière kwam zo aan een abrupt einde. Toen rond 1990 het werk ook in Engeland schaars werd verhuisde hij naar Duitsland waar hij 11 jaar over het hele land werkte als metselaar en straatartiest.
Sinds 2001 is Mike terug in Sú Gréine.
Comments